Ženski fudbal raste praktično iz dana u dan, Crnogorke širom Evrope pružaju zapažene partije, a crnogorska seniorska reprezentacija strpljivo krči put ka eliti.
Jedna od njih je i fudbalerka Sarajeva Katarina Čađenović koja se sjajno snašla u glavnom gradu Bosne i Hercegovine, a za turski medij ‘Womengool‘ govorila je o svojim počecima, karijeri i nastupima u reprezentativnom dresu.
“Ja sam djevojčica koja se zaljubila u fudbal u veoma ranom uzrastu, ne shvatajući tada u potpunosti koliko će on oblikovati moj život. Moj put je počeo sa šest godina, igrajući fudbal na ulicama mog naselja, vođena isključivo radošću i radoznalošću. Ono što je počelo kao dečija igra, polako je preraslo u duboku strast i jasan životni put“.
Čađenović je zadovoljna kako se raste ženski fudbal, s obzirom da je do skoro bio nepoznanica i tabu tema.
“Ženski fudbal u Crnoj Gori bih opisala kao rastući, potcenjen i uporan. Kada sam počela, bio je gotovo nevidljiv i mnogi ljudi nisu ni znali da ženski fudbal postoji kod nas. Danas se nivo podiže korak po korak i ponosna sam što vidim kako sport napreduje tamo gde sam ja prvi put zavolela igru“.
Oblačenje reprezentativnog dresa za Katarinu je bilo ostvarenje sna.
“Oblačenje dresa crnogorske reprezentacije po prvi put bilo je ostvarenje dJečIjeg sna. U tom trenutku sam osjetila ogroman ponos, zahvalnost i odgovornost u isto vreme. Znala sam da nošenje tog dresa znači igrati ne samo nogama, već i srcem“.
Crnogorka se brzo adaptirala na Sarajevo u kojem je ostvarila zapažene role.
“Ta polusezona sa Sarajevom bila je izuzetno emotivna i značajna za mene. Nismo samo pobjeđivale utakmice, već smo kroz timski rad, poverenje i zajedničku veru ispisale novo poglavlje u istoriji kluba. Eliminacija jake ekipe poput Fomgeta dokazala je da Sarajevo pripada klubovima sposobnim da se takmiče na visokom evropskom nivou“.
Pet golova i osam asistencija – to je učinak naše fudbalerke u jesenjem dijelu šampionata.
“Asistencije su veliki dio mog identiteta kao igračice, jer je moja uloga da kreiram i povezujem igru. Ipak, postići gol je neopisiv osjećaj, trenutak kada se sve spoji. Ako moram da biram, rekla bih golove, ali samo zato što su oni konačna nagrada kolektivnog truda“, zaključila je Čađenović.
