Novogodišnji projekat Lob Sporta u uvodu 2026. donosi istorijat 15 crnogorskih fudbalskih stogodišnjih klubova. Misija, kroz koju čuvamo i baštinimo tradiciju domaćeg loptanja dugu preko jednog vijeka, a na koju naša država treba da bude ponosna i njeguje nasljeđe sopstvenog loptanja.
Jedini stadion u Crnoj Gori koji nije u vlasništvu opština već je pripisan na klub je stadion pod Vrmcem u Kotoru. Igralište se nalazi u podnožju istoimenog brda i nedaleko od mora u naselju Rakite.
Bokelj je vlasnik stadiona pod Vrmcem, ali fudbalski klub iz glavnog grada nije oduvijek igrao na ovom sportskom objektu. Kotorani su se preselili u današnji dom 1954. godine.
“Bokelj je prvi put 1954. godine odigrao utakmicu na stadionu pod Vrmcem. Do tada je dom fudbalera iz Kotora bila livada gdje su sada zgrade suda i tužilaštva. Između dvije rijeke su bili postavljeni golovi. Na tom terenu je Bokelj igrao jedinstvenu Drugu liga. Tu je dolazio Vardar sa Simonovskim i ostali tada snažni drugoligaški klubovi kao što su Olimpija iz Ljubljane, Velež, Dinamo Pančevo…. Stadion pod Vrmcem je zatim počeo da se uređuje i Bokelj od 1954. do danas igra na istom mjestu“, kaže hroničar kotorskog sporta, Dušan Davidović.
Stadion pod Vrmcem je često puta renoviran, ima samo jednu tribinu kapaciteta 500 sjedećih mjesta, ali veliki potencijal. Naime, igralište ima itekako iskoristivu površinu. Odmah pored glavnog terena nalazi se pomoćni teren sa vještačkom podlogom, ali i dovoljno neiskorišćenog prostora sa svih strana. Za sada su tu samo prostorije kluba i svlačionice.
U planu je na istom mjestu izgradnja potpuno novog stadiona. Očekivanja su da kamen temeljac bude postavljen već ove godine…
BEŠTIJE
Bokelj nerijetko sa tribina ima podršku Beštija. Najstarija navijačka grupa u Crnoj Gori je međutim zbog evropskih uspjeha i tradicije tokom istorije više vezivana za vaterpolo klub Primorac.
Navijačka scena u drevnom gradu počela je početkom osamdesetih godina prošlog vijeka navijacke grupe iz Kotora se pod uticajem ultras tifo pokreta u Jugoslaviji i svijetu lokalno organizuju i idu na utakmice. Bruklin iz Dobrote, Pajseri iz Starog grada, te Kukuriku siti iz Novog naselja u Škaljarima su se 1986. godine ujedinile u Beštije. Svaka pogrupa je imala svoje pjesme i obilježja a na dan utakmice bi se okupljali u svojim naseljima, zatim bi se sastajali sa ostalim podgrupama i formirali zajednicku povorku do stadiona ili bazena.
Brojnost navijača se kretala od nekoliko desetina pa do nekoliko stotina na većim utakmicama. Okosnicu grupa cinila je urbana buntovna kotorska omladina koja je svoj identitet izgradila na pank i rok muzici novog vala, koncertima, stripovima, navijanju, maškaranju i ucešcu u dogadajima koji su Kotoru osamdesetih davali poseban šmek.
Već tih ranih godina se koristila pirotehnika koja se u Kotoru kao lučkom gradu i gradu pomoraca mogla nabaviti.
Ime Beštijama dao je veliki navijac Bokelja i Primorca, “vecchio lupo di mare”, kotorski oriđinal i galiot, pokojni Marko Franović Ojla. Porijeklo naziva Beštije najvjerovatnije se vezuje za film Živka Nikolica “Beštije“ iz 1977. godine koji je sniman u Kotoru. Nastanak Beštija kao jedinstvene grupe tifoza korelira sa najvecim uspjehom vaterpolo kluba dotada – osvajanjem duple krune 1986. godine.
