Hajde prvo da razjasnimo ono što je najvažnije, jer nagrade dođu i prođu. Ovaj tekst nije osmišljen da stvori razdor među reprezentativnim saigračima, već je samo poruka ako biramo, daj da biramo smisleno, sa stilom.
U prevodu – onako kako treba.
Nikola Krstović drugu godinu zaredom na svečanosti FSCG-a osvojio je priznanje za najboljeg crnogorskog fudbalera u inostranstvu. Imao je naš napadač dobru 2025, odnsno prvu polovinu iste. Leće je na krilima 25-godišnjeg Zećanina izborio opstanak, a popularni Krstogol napravio transfer karijere i za 25 miliona se iz sunčanog Salenta preselio na znatno hladniji sjever – Bergamo.
Period prilagođavanja bojama Atalante i dalje traje. Krstović je već promijenio jednog trenera (otišao je Ivan Jurić), a kod Roberta Paladina i nije baš u zavidonom položaju – tako barem kaže minutaža…
U reprezentativnom dresu postigao je dva gola – na kišovitom Gibraltaru i u superpartiji protiv Hrvatske u Podgorici.
No, pitamo kapitene i trener 1. CFL-a (koji imaju pravo glasa), a na kraju krajeva i Savez – gdje je Marko Janković?
Vezista azerbejdžanskog Karabaga igra fudbal karijere. To i on zna, ali kolege fudbaleri i treneri očigledno ne…
U godini na izmaku 30-godišnji Cetinjanin je sa svojim timom igrao Ligu Evrope, osvojio domaće prvenstvo, igrao finale Kupa, kroz kvalifikacije izborio istorijski plasman u Ligu šampiona, a upravo je golovima protiv Škendije i Ferencvaroša bio najzaslužniji što je Karabag izborio kartu za članstvo u društvo elitnog klupskog fudbala.
A, onda zablistao!
Na kultnom lisabonskom Da Lužu upisao je magičnu asistenciju u najvećoj pobjedi u istoriji kluba (Benfika 2:3), a potom se još jednom pobrinuo da mu ime ostane zlatnim slovima upisano u almanahe azerbejdžanskog kluspkog fudbala – njegov pogodak protiv Čelsija direktno je uticao na konačnih 2:2 i prvi bod nekog azerbjedžaskog kluba protiv engleskog!
Nova asistencija uknjižena je protiv Ajaksa, pa je na dva kola do kraja ligaške faze Karabag u igri za plej-of što bi bio enorman uspjeh znajući kvalitet konkurencije.
Takođe, proteklog vikenda postigao je gol u domaćem prvenstvu koji je primakao ekipu na samo bod zaostatka u odnosu na vodeći Sabah – a tek je polusezona.
A reprezentacija? Svima koji su makar jednom pogledali fudbalsku utakmicu jasno je da je Marko Janković bukvalno žila-kucavica Hrabrih sokolova.
Agilni Cetinjanin je spona između defanzivne i napadačke linije crnogorskog tima. Pretrči bezbroj kilometara, oduzme još toliko lopti, a istovremeno je zadužen i za organizaciju napadačkih opcija…
Dugo je u dresu Sokolova radio to sam, sve dok se nije pojavio Andrija Bulatović i za kratko vrijeme se isprofilisao u nezamjenjivi šraf veznog reda selekcije kojom trenutno rukovodi Mirko Vučinić.
No, za komisiju (za perspektivne igrače se ne glasa, već ih bira komisija FSCG-a), 18-godišnji Kolašinac nije najperspektivniji fudbaler Crne Gore, već je to, takođe supertalenat – Vasilije Adžić.
Činjenica je samo što se Bulatović znatno brže i lakše prilagodio izazovima u francuskom Lansu, nego Adžić u italijanskom Juventsu, uprkos onom tako nezaboravnom, a opet nedovoljno naglašenom pobjedonosnom golu u derbiju s Interom – za pobjedu.
Medutim, Adžić je prije dvije godine bio najbolji igrač lige i sigurno se ne bi osjećao uvrijeđenim da je jedan od njegovih najboljih drugova dobio priznanje za najtalentovanijeg igrača generacije 2006. Ko ih poznaje, zna koliko jedan drugog cijene i poštuju…
I tu nije kraj – gdje je Adam Marušić?
Čovjek, koji je počeo devetu sezonu u italijanskoj Seriji A, zamjenik kapitena Lacija, fudbaler koji je famoznog 6. juna 2019. godine, pred kvalifikacioni duel sa Kosovom, na brojne „savjete“ iz Beograda (koje su dobili i tadašnji selektor Ljubiša Tumbaković, kao i reprezentativci Filip Stojković i Mirko Ivanić i prihvatili ih), rekao:
“Zbog Crne Gore igram fudbal i živim u Rimu“.
Zar je moguće da za proteklih skoro deceniju nije bilo prostora da se uvaži Beograđanin čiji je odnos prema crvenom dresu kao da je rođen podno Gorice?
Jedan od najcjenjenijih “wing” bekova u Seriji A godinama, jedan od najvoljenijih “uvezenih” igrača koji nastupaju za Crnu Goru. Uvijek maksimalno spreman, čak i da pokrije pozicije koje mu nisu svojstvene i prirodne…
No, izgleda sve je uzalud. Kao da treneri i kapiteni glasaju po inerciji ili ne gledaju dovoljno naše fudbalske ambasadore? Reklo bi se – glasaju po „difoltu“. Napadač? Serija A? Njega ćemo!
A, o pravilu po kojem fudbaleri i treneri u CFL-u mogu da budu u konkurenciji (moraju cijelu godinu dana biti aktivni) tek da ne govorimo…
Promijenite način glasanja ili nagradu. Birajte najbolje po sezoni, a ne po godini…
I naučite da uvažite one koji su to (zaista) zaslužili….
