Novogodišnji projekat Lob Sporta u uvodu 2026. donosi istorijat 15 crnogorskih fudbalskih stogodišnjih klubova. Misija, kroz koju čuvamo i baštinimo tradiciju domaćeg loptanja dugu preko jednog vijeka, a na koju naša država treba da bude ponosna i njeguje nasljeđe sopstvenog loptanja.
Postoje ljubavi koje se ne biraju, već se nasljeđuju kao porodično ime i ponos. One se rađaju tamo gdje se spajaju obale i gdje kamen pamti korake generacija. Na ušću Ribnice u Moraču, u tom vječitom zagrljaju dvije rijeke prije skoro 101 godinu nikla je ideja koja će postati karakter jednog grada.
Kroz decenije koje su prohujale, FK Budućnost nije bio samo sportski kolektiv. To je identitet nekadašnjeg Titograda i sadašnje Podgorice, neraskidiva nit koja povezuje stare mahale i nove bulevare. Od prvih lopti koje su se zakotrljale u sjenci Ljubovića, pa sve do kultnih pobjeda podno ponosne Gorice, ovaj klub je bio i ostao ogledalo podgoričkog duha – prkosan i neustrašiv.
Kao što Morača neumorno žubori svojim kanjonom, tako je i Budućnost klesala istoriju crnogorskog fudbala. Od uspona i kultnog statusa u nekadašnjem vrhunskom jugoslovenskom fudbalu, do padova, drugoligaških ambisa koji su nas učili vjernosti i bezgraničnom optimizmu. Sto godina je prošlo, a u svakom dječaku koji danas prvi put obuje kopačke i dalje živi isti onaj san koji je počeo 1925. godine.
ZORA JE SVANULA, BUDUĆNOST SE RODILA
Upliv Komunističke partije Jugoslavije za Crnu Goru i njen podstrek bili su presudni da se 12. juna 1925. godine u Podgorici, u kafani Jola Vukčevića, koja se nalazila u današnjem Karađorđevom parku, na obali Ribnice, dogovori pokretanje Radničkog sportskog kluba Zora. Politički motivi i orijentacija bili su nedvosmisleni, a ciljevi razumljivi – okupljanje radnika-sportista, prikriveni politički rad i širenje naprednih ideja. Ime je odabrano u komunističkom ključu, kao simbol revolucionarnih bujanja i najava boljih dana za radničku klasu, kojoj mora svanuti…
Preživljavalo se uglavnom od članarina i pomoći koju su pružali prijatelji kluba. Loptu je kupio obućar Jovo Terzić, tadašnji član Uprave, a boja dresovima bila je – crvena.
Tih prvih mjeseci postojanja Zora nije imala pristup gradskom stadionu, odnosno igralištu, pa se uglavnom trčalo i šutiralo na Ćemovskom polju.
U svojoj prvoj zvaničnoj utakmici Zora je 12. septembra 1926. godine poražena od Balšića 3:0, u okviru jesenjeg dijela šampionata V (pete) župe SNP-a (Splitskog nogometnog podsaveza). Na startu proljećnog prvenstva 1927. godine mlađi podgorički klub nagovijestio je spremnost da uzdrma starijeg- Zora je ubjedljivo pobijedila Balšić 3:0.
Osima Balšića, Zora je u takmičarskim mečevima za suparnika imala i cetinjski Lovćen, igrala prijateljske utakmice sa nikšićkim Hajdukom, a onda je uslijedilo raspuštanje….Jugoslovenski kralj Aleksandar I Karađorđević je 6. januara 1929. godine raspustio Narodnu skupštinu, zabranio rad svih političkih stranaka i sindikata, političke skupove, uveo cenzuru i proglasio ideologiju “integralnog jugoslovenstva”. U samo godinu dana policija je širom nekadašnje Jugoslavije rasturila 49 društava među kojima je bila i Zora.
Čelnike kluba takva odluka nije zatekla nespremnim, već se uveliko razmišljalo o novoj ideji, ali se istovremeno moralo pristati na kompromis, pa je Budućnost registrovana kao građanski sportski klub. A, 27. aprila 1929. godine splitska “Jadranska pošta” objavljuje da je FK Budućnost primljen za privremenog člana Splitskog nogometnog podsaveza, a 10. avgusta iste godine za stalnog što je automatski značilo uključivanje u prvenstvo. Ekipa je takmičenje započela u Petoj župi koju su još činili podgorički Balšić, cetinjski Lovćen i Crnogorac i barski Crnojević.
ZABRANA I OSNIVANJE CRNE GORE
Jedan od ključnih detalja za crnogorski fudbal ustanovljen je 8. marta 1931. godine, u sali Vladinog doma na Cetinju, održana je osnivačka skupština Cetinjskog nogometnog podsaveza.
“Današnji dan predstavlja novu eru u nogometnom sportu u Crnoj Gori”, objavila je Politika.
Na taj način ispunjena je želja svih naših klubova, da izađu iz sjenke splitskog podsaveza sa mogućnošću da uređuju i određuju svoj vlastiti razvoj, a samim tim dobiju direktnu pomoć od Jugoslovenskog saveza i dobiju prohodnost ka velikoj, saveznoj ligi. Za predsjednika je izabran Nikola Latković, a upravni odbor činilo je 20 fudbalskih radnika sa Cetinja, iz Podgorice, Nikšića, Tivta, Bara i Herceg Novog – Budućnost je zastupao Sergije Stanić.
Od sredine 1932. do 1934. godine Budućnost je izgradila status najuspješnijeg crnogorskog kluba. Podgoričani će osvojiti tri uzastopna prvenstva Cetinjskog nogometnog podsaveza. No, tadašnjem prvaku je to bio limit, naš Podsavez ličio je na pusto ostrvo sa kojeg nije bilo prohodnosti ka velikoj, saveznoj ligi.
Političkim spletkama i operativnim podacima u komunističkoj partiji Crne Gore izvršen je policijski upad, širom države skoro 300 osoba lišeno je slobode, stezao se obruč i oko sportskih društava- dani Budućnosti bili su odbrojani.
Već početkom 1938. godine u Podgorici je pokrenuta inicijativa komunističke omladine Jugoslavije da se obnovi rad Budućosti, a klubu je dato novo ime – Crna Gora. Kroz godinu dana klub je odigrao nekoliko utakmica sa Balšićem, odmjerio je snage čak sa sarajevskim Hajdukom i mostarskim Veležom, ali i reprezentacijom Cetinja i Nikšića, ai zvanično počeo da učestvuje u takmičenju Cetinjskog nogometnog podsaveza u drugoj polovini marta 1939. godine, no ubrzo će ratna stihija progutati fudbal…
BUDUĆNOST JE BUDUĆNOST
“Inicijativom nogometaša, kao i ostalih ljubitelja ovog sporta, osnovan je u Podgorici akcioni odbor za obnovu S.K. Budućnost”, pisala je Pobjeda 18. februara 1945. godine u svom prvom tekstu o fudbalu od pokretanja lista.
“Sportski klub Budućnost bio je jedan od onih nogometnih klubova koji je u svojoj prošlosti bio poznat i van granica Crne Gore, tukući mnoge istaknute klubove loptačkog saveza. Samo zato što su u njegovom sastavu bili zastupljeni napredni i rodoljubivi elementi, koji se nijesu mogli pomiriti sa nenarodnim radom bivših jugoslovenskih režima, klub je bio zabranjen i rasturen”.
Svoj drugi život Budućnost je započela 22. aprila 1945. godine duelom sa Lovćenom na Cetinju, a 6. maja u Podgorici pokrenula rivalstvo sa nikšićkom Sutjeskom koje će vremenom izrasti u najizrazitije…Taj meč odigran je baš na igralištu pod Goricom koje je bilo zaostavština italijanske okupacije na lokaciji današnjeg Zdravstvenog centra bezbjednosnih snaga Crne Gore.
Fiskulturni savez Jugoslavije je na sjednici u Beogradu pokrenuo osnivanje Savezne lige u fudbalu, mjesto je bilo garantovano pobjednicima svih republika, u međuvremenu su se Budućnost i Lovćen izdvojili kao ubjedljivo najjači timovi u Crnoj Gori, a duel u Podgorici 19. maja 1946. godine završen je rezultatom 5:0 za domaćina, a 16. juna iste godine na Cetinju bilo je 2:2 i Budućnost je kao šampion prekinula kvalifikacionu vrpcu i dobila priliku da se takmiči sa najboljima…
Uz Budućnost, članovi inauguralne prvoligaške sezone bili su Crvena lokomotiva (Zagreb) Crvena zvezda (Beograd), Četrnaesti oktobar (Niš), Dinamo (Zagreb), Hajduk (Split), Kvarner (Rijeka), Nafta (Lendava), Metalac (Beograd), Pobeda (Skoplje), Ponciana (Trst), Spartak (Subotica) i Željezničar (Sarajevo).
25. avgust 1946. godine ostaće upamćen kao dan kada je Budućnost odigrala prvi meč u Saveznoj ligi, rival je bio moćni zagrebački Dinamo, domaćin se preko Milutina Pajevića vratio iz dva gola minusa za konačnih 2:2 – zauvijek će u istorijske almanahe ući sastav Podgoričana: Novak Marković, Vojislav Mišolić, Spasoje Abramović, Špiro Popović, Ibrahim Methadžović, Đorđe Jabučanin, Vojo Mugoša, Mišo Pajević, Đorđe Latković, Đorđe Vujović i Vojin Božović.
Uz 20 osvojenih bodova, Budućnost je izborila opstanak, uz plasman na desetoj poziciji šampionata. No, u ljeto 1947, Fudbalski savez Jugoslavije donio je odluku kojom je Budućnost administrativnim putem preseljena u novoformiranu Drugu ligu. Razlog tome bila je politička direktiva – u najjačem rangu morala je ostati jedanaestoplasirana Ponciana iz Trsta.
OD REPUBLIČKOG DO NAJJAČEG RANGA I SENZACIJE U KUPU
Pošto je sezona završena 1951. godine, Fudbalski savez Jugoslavije obznanio je odluku o ukidanju Druge lige. Budućnost je time priključena sudionicima Crnogorske republičke lige, u kojoj će provesti naredne dvije sezone. Reaktivirala se Druga savezna liga (1953/54), a ambicija o povratku crnogorskog predstavnika u Prvu ligu, duga gotovo pola dekade, konačno je ostvarena u sezoni 1954/55. Budućnost je drugoligašku sezonu okončala kao viceprvak, te je, zajedno sa ekipom Veleža, obezbijedila plasman među 14 najjačih jugoslovenskih ekipa gdje će se zadržati punih pet sezona.
Kao član Druge lige – “Istok”, Budućnost je u sezoni 1964/65. došla do istorijskog uspjeha. Klub je prvi put nastupio u finalu Kupa Jugoslavije, što je bila jedna od najvećih senzacija tog razdoblja u domaćem fudbalu. A, niko nije mogao ni u najluđim snovima da pomisli na takav rezultat. Razlog? Finansijska kriza tresla je Podgoričane…
“Prema najnovijim podacima Budućnost duguje oko 20 miliona dinara. U ovakvoj materijalnoj situaciji, dešavalo se da igrači ne prime platu po tri mjeseca”, pisalo je u saopštenju.
Stručnu brigu o sastavu preuzeo je Božidar Dedović, nekadašnji golman Budućnosti, a kompletna situacija ujedinila je svlačionicu koja je u prvom dijelu sezone bilježila jako dobre rezultate.
Stranice Kupa otvorila je republičkim derbijem u Nikšiću sa Sutjeskom i kraj Bistrice srušila tadašnjeg prvoligaša – 2:3. U osimini finala, pod Goricom je poražen beogradski Radnički (1:0), a u četvrtfinalnu je razoružan OFK Beograd – 3:2. U polufinalu, skopski Vardar bio je veliki favorit pred svojom publikom, ali su Podgoričani odigrali savršen meč i slavili 2:0 za plasman u veliko finale.
“Neočekivano ali potpuno zasluženo Budućnost se 26. maja na Stadionu JNA, prvi put od kako postoji, bori za pehar Predsjednika Republike. To je uspjeh koji je svojom veličinom i značajem pomračio sve dosadašnje rezultate koje je postigao ovaj klub”, pisala je Pobjeda.
Domaćin finalnog meča bio je Beograd 26. maja 1965. godine, a protivnik zagrebački Dinamo koji je na putu do finala pobijedio i Crvenu zvezdu i Partizan.
Pred skoro 15 hiljada gledalaca Dinamo je došao do prednosti pogotkom Slavena Zambate u 19. minutu, a isti igrač je samo deset minuta kasnije udvostručio prednost svog tima. Odgovorila je Budućnost, pogodak Vlatka Franovića vratio je Podgoričane u život, ali u nastavku promjene rezultata nije bilo – 2:1.
Ekipu Budućnosti, koja će ostati upamćena kao prva koja je igrala utakmicu za trofej, činili su: Jovan Hajduković, Milutin Folić, Vojo Gardašević, Spasoje Pavlović, Cvetko Savković, Slobodan Kovačević, Dragan Šaković, Desimir Todorović, Ištvan Šorban, Gano Ćerić, Vlatko Franović, a šansu je dobio i Miki Ivanović.
“Utisak je da smo zbog igranja čak četiri utakmice u osam dana u tom periodu, bili preumorni za podvig”, govorio je Gardašević.
Ostaje neizbrisivo sjećanje na jednu fenomenalnu generaciju Plavih, na sjajne fudbalere, na drugoligaša koji je umalo dotkao neslućene visine i ostvario san svih Titograđana…
ZLATNE GODINE
Nakon cijelih 12 godina provedenih u drugoligaškom rangu, Budućnost je opet bila među 18 najkvalitetnijih jugoslovenskih ekipa.
Taj 17. avgust ostaće upamćen po karnevalskoj atmosferi na stadionu pod Goricom, jer su Plavi igrali prvi meč u eliti još od 9. juna 1963. godine! Prvi nakon tačno 4.451 dan.
Budućnost je pogotkom maestralnog veziste Anta Miročevića srušila kragujevački Radnički 1:0, a domaćin je počeo meč u sastavu: Vujačić, Janković, R. Folić, J. Miročević, Karadžić, V. Vukčević, Kovačević, Rogošić, Martinović, A. Miročević, Vujović (Đurković).
Na polusezoni, koju je Budućnost završila na 12. mjestu, podgorički sastav pojačao je korpulentni golgeter cetinjskog Lovćena i olimpijski reprezentativac – Mojaš Radonjić. Njegov dolazak presudno će oblikovati igru tima u napadu, a on će ući u istoriju kluba kao igrač sa rekordnim brojem prvoligaških golova – 52.
Budućnost je u drugoj sezoni po povratku u elitu definitivno postala važan faktor jugoslovenskog fudbala. Stadion pod Goricom, takođe, neosvojiva tvrđava, u bukvalnom smislu te riječi. O tome govori podatak da je titogradski tim sezonu 1976/77 završio bez poraza kod kuće, uz devet pobjeda i osam remija. Velike zasluge za takav rezultat pripisuju se Marku Valoku koji je za trenerskim kormilom naslijedio Dušana Varagića.
“Valok je upravo bio sve ono što je trebalo našoj Budućnosti – probudio je ekipu koja se borila za opstanak, rasplamsao talenat Anta Miročevića, Mojaša Radonjića, Dragana Vujovića, Petra Ljumovića…Naučio ih da budu velikani jugoslovenskog fudbala i odveo Plave u finale Kupa Maršala Tita 1977. godine”, pisala je Budućnost na zvaničnoj Fejsbuk stranici povodom Valokove smrti u 97. godini, septembra 2024.
Novi nezaboravni nastup u Kupu Jugoslavije Budućnost je počela tokom jeseni u Prilepu, gdje je savladala drugoligaški sastav Pobede (3:1). U osmini finala, na stadionu pod Goricom savladan je Rudar iz Kaknja (1:0), a prvi teži zadatak u Kupu uslijedio je u narednoj fazi. Rival je bio prvoligaški tim Sarajeva, koji je prethodno eliminisao ekipu Partizana (3:0). Tokom dramatičnih 90 minuta u Titogradu, Plavi su slavili rezultatom 3:2. U polufinalu, Budućnost je gostovala Radničkom u Nišu. Meč na Čairu obilježila su brojna uzbuđenja – nakon 90 minuta oba su sastava postigla po gol, a isti je rezultat ostao na snazi i po odigranim produžecima. Stoga, o finalisti su odlučivali jedanaesterci. Kao rijetko koji put u važnim susretima koji su rješavani penal-serijom, Budućnost je imala više uspjeha – slavila je rezultatom 5:4, te su pripreme za veliko finale, drugo u životopisu kluba, mogle da počnu.
Rival u finalu je Hajduk, a borba timova iz Titograda i Splita za trofej na stadionu Crvene zvezde u Beogradu zakazana je za 24. maj 1977. Utakmica tvrda, kao skoro i svaka koja se igra za pehar. Čak 144 prekida za 120 minuta fudbala i pobjeda Splićana 2:0 nakon produžetaka golovima Šimea Luketina i Slaviše Žungula.
Za Budućnost su u finalu nastupali: Momčilo Vujačić, Nikola Janković, Rajko Folić (Momčilo Božović), Janko Miročević, Vojislav Vukčević, Čedomir Milošević, Dragomir Kovačević (Dragan Vujović), Radovan Bošković, Mojaš Radonjić, Ante Miročević i Petar Ljumović.
Meč je odigran pred tačno 72.058 gledalaca, a akteri tvrde da se “pola Titograda” preselilo u Beograd.
“Sigurno je 60.000 ljudi navijalo za nas. Cijeli Titograd, ma cijela Crna Gora, je otišla za Beograd. Odigrali smo meč na vrhunskom nivou”, bile su riječi Janka Miročevića.
Uprkos porazu fudbaleri su dočekani kući kao heroji, a ostala je anegdota za sva vremena o čuvenom žutom napitku koji su Splićani konzumirali za vrijeme pauze u produžecima.
“Krenuo sam da uzmem, ali mi nisu dali i prosuli su je ispred mene”, govorio je Čedo Milošević
Velika prilika je propuštena. I više nikada se nije ponovila – bilo je to posljednje finale Kupa u kome se pojavila Budućnost ili bilo koji drugi crnogorski klub….
Tokom proljeća 1977. godine, Budućnost je prvi put nastupila u jednom međunarodnom takmičenju. Naime, bili su među sudionicima regionalnog Balkanskog kupa, kao članovi grupe B u kojoj su još bili atinski Panatinaikos i Vlaznija iz Skadra.
Uoči početka priprema za sezonu 1977/78, redovima Budućnosti pristupio je Slavko Vlahović – jedan od igrača kojima pripada posebno mjesto u istoriji kluba. Naime, od 1977. sve do 1991. godine, Vlahović je u odigrao 413 zvaničnih utakmica – među kojima su i 392 prvoligaške. Riječ je o rekordu svih vremena, kada su u pitanju nastupi za najveći crnogorski fudbalski klub.
GENIJE
Od 1975. do 2001. godine Budućnost je konstantno bila član elite jugoslovenskog klupskog fudbala. Posebno su uspješene bile sezone 1978/79 i 1980/81 kada je ekipe završavala takmičenja na izuzetno visokom šestom mjestu.
Sezona 1983/84. u klupskoj će prošlosti – uz još jednu borbu za prvoligaški opstanak – prije svega ostati upamćena po debiju Dejana Savićevića za prvi tim. Fudbaler koji je ostavio dubok trag u evropskom fudbalu, legendarni prvotimac Budućnosti, prvi je put u plavo-bijelom dresu nastupio sa tek napunjenih 17 godina – 21. septembra 1983. godine, kao rezerva na gostovanju dubrovačkom sastavu GOŠK u Kupu Jugoslavije. No, zvanični debi Dejana Savićevića na jednoj prvenstvenoj utakmici uslijedio je petog oktobra. Tog dana, Budućnost je pred 15 hiljada navijača ugostila Crvenu zvezdu i slavila 1:0 – a strijelac je bio upravo Savićević. Bila je to prva od ukupno 131 Savićevićeve prvoligaške utakmice za Budućnost, čiji je dres nosio do 1988. godine. U tom periodu, postigao je 35 pogodaka.
Prvoligaški šampionat 1984/85. za crnogorski fudbal imao je poseban značaj. Bila je to prva sezona u istoriji jugoslovenskog fudbala tokom kojeg su u najjačem rangu nastupala dva kluba iz naše zemlje – uz Budućnost, krugu prvoligaša priključila se i Sutjeska. Prvo izdanje crnogorskog derbija u elitnom takmičenju odigrano je 25. novembra 1984. u Titogradu, a pred 10 hiljada navijača bolji je bio domaćin – 2:1. U drugom duelu (12. jun 1985.), pred jednakim brojem gledalaca u Nikšiću, isti su suparnici podijelili bodove (0:0).
Sa novim šefom struke Stankom Poklepovićem, Budućnost je u sezonu 1987/88. ušla sa jednim od najkvalitetnijih sastava svih vremena – o čemu će najbolje posvjedočiti dekade koje su uslijedile. Među brojnim igračima u pogonu koji će kasnije steći izuzetnu afirmaciju, bio je i tada osamnaestogodišnji napadač Predrag Mijatović, koji je debi u plavo-bijelom dresu imao devetog avgusta 1987, u pobjedi nad Slobodom iz Tuzle (3:0) – kada je postigao i prvi pogodak . U prvom timu plavo-bijelih, Mijatović je proveo dvije i po sezone, tokom kojih je odigrao 72 prvoligaške utakmice, upisujući pritom i deset pogodaka.
Uz Dejana Savićevića i Predraga Mijatovića, za Budućnost su te sezone, između ostalih, nastupali tadašnji i budući reprezentativci Dragoje Leković, Dragoljub i Branko Brnović, Željko Petrović, Branislav i Anto Drobnjak…
Upravo Mijatović, Leković i Branko Brnović u oktobru 1987, kao prvotimci titogradskog prvoligaša, sa Jugoslavijom su osvojili Svjetsko prvenstvo za mlade igrače, koje je održano u Čileu.
Sezona u klupskom istorijatu ostaje upamćena i po tome što je Budućnost dobila organizovanu navijačku grupu. Na sjevenoj tribini stadiona pod Goricom počeli su da se okupljaju Varvari.
Ovaj period iznjedrio je još jedan bitan datum – 28. maj 1989. Te večeri, pod Goricom je odigrana prva utakmica pod reflektorima. Pred devet hiljada gledalaca, Budućnost je lako i ubjedljivo savladala Rad – 3:0.
FINALE KAO CRNA BEŠTIJA
Nakon dva finala Kupa Jugoslavije, Budućnost je, nažalost, poražena i u finalu Balkanskog kupa u aprilu 1991. godine. Preko Tirane i Galatasaraja tim je stigao do finala protiv rumunskog sastava Inter iz Sibinja (Sibiu). Prvi duel, odigran pod Goricom završen je bez golova. Meč odluke odigran je u Rumuniji gdje je domaćin u finišu prvog produžetka potpisao trijumf. Za Budućnost su u ta dva meča igrali Leković, Petrović, Ćalov, Tatar, Božović, Miročević, Saveljić, Mijović, Brnović, Drobnjak, Dmitrović, Šćepanović, Perović, Tuzović, Rmandić, Dragaš.
Za razliku od uspjeha na međunarodnoj sceni, Budućnost nije imala zapažen nastup u Prvoj ligi (1990/91). U konkurenciji 19 ekipa, osvojeno je 17. mjesto – što je značilo da je pred Titograđanima, prvi put nakon 1975. godine, sezona u drugoligaškom rangu.
Da Budućnost ipak očuva status prvoligaša, uticale su okolnosti na društvenom planu. Političke i međunacioalne tenzije u Jugoslaviji rezultirale su početkom početkom građanskog rata i raspadom države. Bio je to ujedno i kraj priče o najjačem i najpopularnijem domaćem klupskom takmičenju u istoriji sporta na ovim prostorima – velike Prve savezne fudbalske lige u kojoj je Budućnost provela 25 sezona.
RATNI VIHORI I TURBULENTNE GODINE
U maju 1992. godine, Ujedinjene nacije uvele su sankcije novouspostavljenoj Saveznoj Republici Jugoslaviji, čije su preostale članice bile Crna Gora i Srbija. One su ispraćene sportskim sankcijama – te klubovi iz domaćeg šampionata više nijesu bili u prilici da nastupaju u međunarodnim fudbalskim takmičenjima. Tokom ljeta 1992, uspostavljeno je i Fudbalsko prvenstvo Makedonije, i u Prvoj saveznoj ligi ostali su tek klubovi iz Crne Gore i Srbije. Iste godine, Titogradu je vraćen prethodni naziv – Podgorica.
Fudbalsko takmičenje pod sportskim embargom, u sjeni ratnih stradanja u regiji, teškog stanja i rekordne hiperinflacije u samoj zemlji, izgubilo je na značaju.
Nakon Milana Živadinovića kormilo je preuzeo Dimitrije Mitrović, kao zvijezde prelaznog roka Anto Drobnjak i Miodrag Božović preselili su se u Crvenu zvezdu, a trener Mitrović ulogu lidera pružio Niši Saveljiću, Zlatku Kostiću, Viktoru Trenevskom, Miodragu Vukotiću, Goranu Đuroviću, Radisavu Dragićeviću, Konstantinu Ognjanoviću, Savu Barcu, uz iskusnije Miodraga Radulovića, Sašu Petrovića, Žarka Dragaša, Srdana Dmitrovića, Slobodana Šćepanovića…
Budućnost je, međutim, ostvarila zapažen rezultat. Na 18 prvenstvenih susreta u Podgorici ostvareno je čak 14 pobjeda, uz tek jedan poraz. Pod Goricom su, pritom, zaustavljeni Partizan (3:2) i Crvena zvezda (2:2).
Uoči naredne sezone (1993/94.), Prva liga podijeljena je na A i B grupu. Deset kvalitetnijih sastava, među kojima i Budućnost, uvršteno je u Prvu A ligu. Kuriozitet je predstavljalo pravilo prema kojem su četiri najslabije plasirana člana A lige već na jesen ispadala u B ligu. Budućnost je pomenutu sezonu provela u Prvoj A ligi, no zauzevši na kraju proljeća sedmo mjesto – sljedeće je godine nastupala u B šampionatu.
POVRATAK EVROPI, GODINE ZA ZABORAV, PA DEPORTIVO
Kako su SR Jugoslaviji 1995. godine ukinute sportske sankcije, Budućnost je kao prvak Prve ’B’ lige na kraju sezone učestvovala u baražu za plasman u evropska takmičenja. Rival ’plavih’ bio je trećeplasirani sastav Prve ’A’ lige – Vojvodina. Novosađani su u dvomeču bili uspješniji i poslali Podgoričane u Intertoto kup gdje su protivnici bili Bajer Leverkuzen, OFI, Nea Salamina i Tervis. S obzirom da stadion pod Goricom nije zadovoljavao standarde UEFA, Budućnost je kao domaćin igrala na beogradskom JNA, a posebno se pamte dueli protiv Leverkuzena čije su boje tada branile legende poput Felera, Šustera, Lupeskua, Toma i Hapala. Na kraju, konačan poredak u grupi 7 bio je sljedeći: Bajer 12, OFI 9, Nea Salamina 4, Budućnost 4, Tervis 0.
Novi milenijum najavio je sumornu epohu za klub iz glavnog grada. Prvoligaška sezona 2000/01. otvorena je uz tri susreta bez pobjede, a izuzev Sutjeske, novi republički suparnik u elitnom rangu bila je i Zeta. Kako je vrijeme odmicalo, prvoligaški status Budućnosti – čiji je najbolji strijelac bio golman Žarko Lučić – postajao je sve neizvjesniji. Kao petnaestoplasirani sastav u konkurenciji 18 ekipa, „Budućnost“ je ispala u niži takmičarski rang.
Bio je to neočekivan epilog, tim prije jer je Budućnost vremenom postala jedan od sastava bez kojih je prvoligaško takmičenje bilo nezamislivo. Time je narušen i kontinuitet od 26 uzastopnih sezona u Prvoj ligi.
Uslijedile su dvije sezone za zaborav, najzad povratak je izboren sa podmlađenim timom predvođenim šefom struke Branislavom Milačićem.
Prvoligaški povratak bio je posve impresivan. Mladi sastav koji je prethodne godine nastupao u Drugoj ligi pružao je zapažene partije, što je na najbolji način ispratila i publika. Naime, prosječna posjeta pod Goricom u sezoni 2004/05. iznosila je 5.269 gledalaca po susretu, odnosno najviše još od sezone 1985/86. Na sezonu u kojoj je ostvareno niz izuzetnih rezultata, a jesen završena na petoj poziciji, svojevrsnu krunu predstavljala je pobjeda nad Crvenom zvezdom u Beogradu (2:1). Na kraju šesto mjesto i plasman u Intertoto kup.
Nakon što su rutinski savladali maltešku Valetu Podgoričane je žrijeb spojio sa slavnim Deportivom iz La Korunje. Bio je to duel prošlosezonskog drugoligaša i polufinaliste Lige šampiona.
Prvi susret, odigran drugog jula u Španiji, završen je pobjedom domaćeg sastava (3:0). Uprkos tom zaostatku, revanš je u Podgorici dočekan uz veliku euforiju. Pred 10 hiljada gledalaca, što je bio i tadašnji maksimalni kapacitet pod Goricom, prvi dio završen je bez golova. Uslijedilo je poluvrijeme za pamćenje – prvo je Sekulić u 65. minutu pogodio mrežu golmana Moline, a tri minuta prije kraja, na 2:0 povećao je Vujović. Dok je Budućnost u gotovo nestvarnom razvoju događaja tražila put do trećeg pogotka, arbitar Ferenc Bede u nadoknadi je svirao sporan jedanaesterac za goste. Pogodio je Akunja, te je Deportivo prošao u narednu fazu, uprkos porazu rezultatom 2:1. Meč odigran devetog jula 2005., bez sumnje, jedna je od najvećih pobjeda Budućnosti u klupskoj istoriji, a ostvario je sljedeći sastav: Vujadinović, R. Lakić, Čarapić, Perišić, Popović, Mugoša (Vukčević), Raičević, M. Lakić (Đurišić), Sekulić (Bošković), Burzanović, Vujović.
OBNOVA NEZAVISNOSTI I REKORDNIH SEDAM TITULA
Promjena državnog okvira značajno se odrazila i na sport – na fudbal, na FK Budućnost. Od sezone 2006/07 Plavi su se takmičili u Prvoj ligi Crne Gore, gdje su kao najveći klub morali da nose breme favorita – u svakoj sezoni, na svakoj utakmici, maltene svakog ljeta čekao ih je izlazak na evropsku scenu. Takva, nagla promjena, nosila je sa sobom i promjene u načinu upravljanja klubom.
Kao prvi konkurent isprsila se Zeta u obračunima koji su često izlazili iz sportskih okvira, onda su enormnim ulaganjima isplivali Mogren i Rudar, pa je Budućnost u prvih deset godina samo dva puta bila šampion države – u sezoni 2007/08 i 2011/12.
U narednih devet uspjela je da se stabilizuje, ne u potpunosti da preuzme primat, ali još pet šampionskih naslova ipak je kotiraju na vrhu vječite tabele najtrofejnijih crnogorskih timova.
Iskorak na evropskoj sceni i dalje je san svih Podgoričana. Plavo-bijeli su u nekoliko navrata bili blizu, pamti se bolan poraz nakon jedanesteraca od Genka, velika pobjeda u Kazahstanu nad Astanom, ali i teški nokauti od Brejdablika, Toršauna, HJK-a, Spartaks Jurmale, prošlog ljeta od Milsamija.
Od obnove nezavisnosti do danas, prošlo je mnogo fudbalera koji su ostavili snažan pečat poput Gorana Perišića, Igora Burzanovića, Mirka Raičevića, Ivana Delića, Milana Đurišića, Petra Vukčevića, Milana Purovića, Nikole B. Vukčevića, Ivana Vukovića, Rista Lakića, Nikole S. Vukčevića, Gustava Lopeza, Rista Radunovića, Petra Grbića, Luke Mirkovića…
Predanim radom u omladinskoj školi iz plavo-bijelog tabora isplivalo je i nekoliko jako talentovanih dječaka koji bi u godinama koje dolaze trebalo da predstavljaju okosnicu našeg nacionalnog tima – Vaslije Adžić, Andrej Kostić, Marko Perović, Bodin Tomašević, Lazar Savović, Danilo Vukanić…
