U jednoj državi, u jednom glavnom gradu, najtrofejniji fudbalski klub zajednice nastavlja da se brzinom svjetlosti oslobađa onih koji su njegovu storiju i istoriju pisali.
Tako je nakon sječe brojnih senatora (iskusnih igrača) nova Uprava na 100-godišnjicu putem SMS poruke, poslije godina i godina rada, ispratila i klupskog doktora. Sve pod krinkom, znate ono već – zakona, sistema, inspekcija, poštenja i poboljšanja kroz dobro poznatu lepezu obrazloženja.
Igrom slučaja, taj doktor, magistar ortopedije bavi se i nekom politikom. I trenutno je u tamo nekoj opoziciji. I glasan je u tamo nekim kritikama u tamo nekim skupštinama. Uz svoj humani poziv decidno i beskompromisno odbija da dijeli ljude u stotine torova zarad hiljade nekakvih interesa, zalažući se za ravnopravnost – samog i običnog čovjeka.
Uostalom, prilikom obavljanja svog posla svako drugačije rasuđivanje bilo bi moralno pogubno i ljudski neoprostivo. Tako je u medicini, tako bi trebalo da je u novinarstvu i valjda u svim granama društva. A da li je?
Niti poznajem dotičnog doktora, niti imamo dodirnih tačaka osim jedne – sporta, odnosno fudbala. S toga, a u vezi sa njegovom situacijom, ne mogu da se ne sjetim jedne tako jednostavne, a istovremeno tako autentične priče stare nešto više od godinu dana.
Pomenuti ljekar kandidovao se za mjesto gradonačelnika svog grada, centra sopstvene države. Međutim, tokom intezivne predizborne kampanje uredno je i bez pompe radio svoj posao u Kliničkom centru, ali i u samom fudbalskom klubu, šampionu zemlje, s kojim je redovno gostovao po ostalim gradovima i stadionima trudeći se da njegovi, a često i suparnički fudbaleri budu adekvatno i bezbjedno zbrinuti ako do kakve nemile situacije dođe.
U tom periodu dogodilo se jedno gostovanje na sjeveru države. Dok se po televizijama upiralo rukama i nogama za koji glas više, na tom terenu, te noći, jedan od gostujućih navijača uganuo je nogu na tribini. U pomoć je pritrčao upravo doktor sanirajući mu povredu s jedne strane oronule ograde koja ih nekako simbolično dijelila, ali ne i podijelila.
Bez ikakve pompe, jeftinih poena, samo uz ljudsku i profesionalnu obavezu da pomogne, bilo u bolnici ili na terenu – čovjeku.
Događaj nije eksploatisan zarad njegove kandidature, niti je o tome bilo naročite riječi u javnosti. Jednostavno, osjećaj nema cijenu, iako takve stvari svakog dana “vrište” sa svih strana. To je tek bio normalni čin normalnog čovjeka koji je takvih i ko zna još kakvih situacija prošao za života – ispod radara. Bez vještačkog aplauza i, narodski rečeno, medijskog i politikanskog filovanja.
Takav mali, ali snažan gest izazvao je u autoru ovih redova brojna promišljanja i zamišljanja kakvo društvo zapravo može, a što definitivno odbija da bude. Obrazovano, jednostavno i ponizno, da drugome u pomoć pritekne uvijek spremno.
I da cijeni najbolje, a ne da ih sječe.
Uzgred, pomenuti, cijenjeni doktor na izborima će pojedinačno osvojiti najviše glasova ljudi, ali u konačnici to nije bilo dovoljno, niti presudno jer nije postao gradonačelnik. Svejedno, nastavio je da radi svoj posao i da pomaže najbolje što zna, kako pacijentima, tako i fudbalerima.
Dobro, fudbalerima više ne, jer je očigledno takvog objektivnog znanja i ljudske veličine nekako danas previše, zar ne?
I da, ako možda niste dokučili i odgonetnuli, riječ je o Crnoj Gori, o Podgorici, o Fudbalskom klubu Budućnost, o doktoru Nerminu Abdiću.
A zapravo, iznad svega je u svemu tome riječ o našoj iskrivljenoj stvarnosti i uprljanoj vrijednosti.
