Kakav imamo odnos prema crnogorskom sportu?
Ako gledamo reprezentacije, tu smo manje-više na sveprisutni. No, klupska scena, koja ima svojih limita i višedecenijskih neprevaziđenih prepreka, manje je interesantna. Osim kad predstavnici ne izađu u Evropu, pa svakog drugog-trećeg građanina države zagolica znatiželja, uz povremeno probuđeno interesovanje.
A zašto je crnogorski sport, kao takav, baš osuđen na pomenuti tretman?
O nezabilaznim i jednako pogubnim pipcima isključive politike autor je kroz 15 godina novinarske karijere napisao tomove. To je, svakako, prva rak-rana koja konstantno drži klubove pod nečijom šapom, a istovremeno im ne dopušta da se oslobode, razbiju strah o tržištu i dopusti im da krenu u prirodno funkcionisanje na pogonu isključivo sportskih radnika, a uz domaćinsku dozu podrške, od lokalnog do državnog nivoa.
No, u svemu tome nikako zanemarljiva stvar je i medijska (ne)prisutnost klupskih aktivnosti.
Lob Sport u strategiji sopstvenog projekta prije tri godine kao prioritet postavio je upravo crnogorski sport, pa onda u hijerarhiji sve ostale. I osjetila se povratna energija klubova, rukovodioca, trenera, igrača, navijača. Međutim, strategija na državnom nivou jednostavno ne prati taj tempo, naprotiv.
Dokaz tome, po ko zna koji put, jeste nedostupnost direktnih prenosa makar onih najvažnijih sportskih događaja u državi. A o kompletnom jednom sistemu da i ne govorimo, što tek u zaborav gura one koji nisu u vrhu svoje kategorije, ali koji naporno rade sa đecom, uče ih vrijednostima i sportskim pohodima.
Primjer, u subotu su Budvanska rivijera i Lovćen u Budvi igrali rukometni derbi. Domaćin je modernom duelu slavio (35:34) i spriječio Cetinjane da obezbijede titulu šampiona. Tog dana, kao ni prije, ni nakon toga, na brojnim televizijskim kanalima niste mogli da vidite ni čujete ni slovo o tome. Jednostavno, nešto je drugo bilo sigurno “važnije” od jednog zdravog sportskog nadmetanja, a čiji će jedan od aktera sigurno igrati sljedeće sezone u EHF Evropskoj ligi, koja je veoma ozbiljno takmičenje na kontinentalnom nivou.
Prenos pomenutog derbija desio se na platformi putem Rukometnog saveza, a koji je nivo realizacije u pitanju govori detalj da tokom utakmice niste znali koji je minut utakmice, već samo da je prvo ili drugo poluvrijeme. I tako sve do do kraja, što je porazno u 2026. godini u zemlji čija vrhuška po cijeli dan vrti mantru o skorom učlanjenju u Evropsku uniju.
U svom tom napumpanom ludlu neshvatljiva je letargija i nezainteresovanost televizija da se posvete sportskom dijelu i programu, a koji objedinjuje đecu, porodice, rodbinu, a u konačnici ono što bi trebalo da nam je prioritet nad prioritetima – zajednicu.
Čak ni raniji kritički redovi s našeg portala nisu probudili ni najmanju reakciju. No, zato kad reprezentacija igra za nešto važno onda se naprasno i nakratko probude. I to je to, do neke sljedeće prilike.
I nije samo rukomet, koji je jedan od naših najvažnijih sportova, izuzetak. Recimo, imamo fudbalsku Prvu ligu. Sutjeska i Mornar bore se rame uz rame za titulu državnog šampiona, a Jedinstvo i Bokelj vode grčevitu borbu nerava za opstanak. I dok bi u drugim zemljama sve danima vrvjelo od tih isprepletanih sudbina klubova i međusobnih izazova, samim tim crnogorskih gradova, njihovih stanovnika, ambicija i svega što ide uz to, osim pedantnih portala građani fudbal dobijaju na kašičicu.
Utakmice Sutjeske i Mornara jednostavno nije bilo na televizijskoj mapi. Kao da se i ne igraju. Jedina adresa bio je YouTube kanal jedne privatne televizije i to je sve. Pa, kome se na taj način prati neka prati, a ostali, kojima nerijetko ne pomažu čak ni rezultatske internet platforme, mogu da budu informisani otprilike kao da su, ni manje, a ni više, nego u Sjevernoj Koreji.
I tako prolaze dani, prolaze mjeseci, prolaze godine, prolaze decenije. I sve je apsolutno isto. Čak i bez javne rasprave, stavova, argumenata… Ma, ničega.
Bez svježih ideja, bez plana, bez strategije, bez energije, bez empatije, tek životarenje koje je i dovelo do toga da ljude odbija od onoga što je njihovo. A sport svakako jeste, bez ikakve sumnje, ali očigledno uzalud.
U svemu tome, dakako, odgovornost imaju i klubovi, ali naročito i sportski Savezi, čija djelovanja jednostavno nisu dovoljno dobra da približe građanima ono što ih se tiče, budući da u tim klubovima i prvenstvima igraju i rade njihova đeca, unuci, rodbina, komšije, prijatelji, a koji su ovakvim pristupom osuđeni na opštu marginalizaciju.
Jer, zapamtite, bez tih klubova i takmičenja nikad, ali nikad ne bi bilo i ni reprezentacija crnogorskih. To se, očigledno, često zaboravlja, zanemaruje i doživljava krajnje površno i arogantno, a znamo što iz toga uvijek isijava – sopstveno nepoštovanje.
U tom duhu, između ostalog, govori i jedna vjerodostojna, originalna muzička numera iz 1998. godine neprevaziđenog Block Outa, a čije strofe kažu…
“Sve što smislim stvorim ga za sebe,
al’ protiv sebe, protiv sebe, protiv sebe…”.
I tako će biti sve do dana dok kolektivno ne osvijestimo da je u biti nemamo ništa više do onog što je jedino naše. I čemu treba, zarad sadašnjih i budućih generacija, da se bez rezerve istinski posvetimo. Tek tada će ozdraviti prirodno interesovanje za crnogorski sport, a koji će kroz promociju tek doživjeti istinski procvat.
U suprotnom, pročitajte ponovo stihove.
