Što je život bez uspomena i ljudi koji su te uspomene stvarali?
Što je time i sam sport bez jednako takvih memorijalnih sekvenci?
Proteklih desetak dana protiču u znaku Memorijalnih turnira, najprije sjećanja na Andriju Delibašića u Nikšiću, a potom i na Matiju Šarkića u Podgorici. Dvije priče o pokojnim crnogorskim fubalskim reprezentativcima, koji i dalje žive kroz svoje najmilije i sve one koji pamte njihovo srce, patriotizam i bravure.
Sutjeska, Budućnost i Partizan pod Trebjesom igrali su za nezaboravnog Delija, čiji je trzaj protiv Engleza, između ostalog, jedan od najsvjetlijih trenutaka u istoriji našeg cjelokupnog sporta. Njegovi bivši saigrači, prijatelji i svi oni koji ga ne zaboravljaju izdvojili su vrijeme da budu tu, uz crno-bijeli pečat turniru.
Bilo bi magično da jednog dana osvane taj čudesni i simobični kadar protiv Gordog albiona kroz svojevrsni mural, a koji bi nadolazeće generacije mogle da upiju i iz njega nauče štošta o odlučnosti i neustrašivosti.
Jednako veličanstveno bilo je i na Starom aerodromu, đe su na drugom po redu turniru uzrasta od 12 do 14 godina u čast Šarkića nastupili pioniri Crne Gore, Slovenije, Partizana, Intera, Aston Vile, Totenhema, Vulverhemptona i Antverpena.
Naša domaća budućnost osvojila je takmičenje, ali više od toga kroz 20 odigranih utakmica dušu je ozarila sva ta toplina i to zajedništvo međunarodnog karaktera braneći crnogorskog golmana od i najmanjeg zaborava. Zbog svega toga naklon do poda od Podgorice, Brisela, Ljubljane, Beograda, preko Milana, Birmingema, pa sve do Londona i zapadnog Midlandsa…
Dvije priče, uz nemjerljiv doprinos Fudbalskog saveza, podsjećaju i demonstriraju koliko je i Crna Gora najbolja verzija same sebe kada diše jednim plućima.
Bilo bi zaista ljekovito da u tom maniru zdravi vazduh udišemo svakog novog dana.
Jer Andrija i Matija nas podsjećaju da je to jedina ispravna staza. Veća i od samog života.
