Jedna od najvećih crnogorskih sportskih, rukometnih i uopšte klupskih pobjeda u istoriji dogodila se na današnji dan 3. marta 2001. na Cetinju.
Dakle, vraćamo se punih 25 godina unazad, na sami početak drugog Milenijuma i 21. vijeka. Akter je Rukometni klub Lovćen, koji je te sezone predstavljao pravo čudo Evrope u EHF Ligi šampiona.
Vrhunska ekipa iz Prijestonice, predvođena slavnim trenerom Perom Miloševićem, srušila je u dupke punoj dvorani najprije moćni Portland San Antonio (25:24), što je rezultiralo senzacionalnim osvajanjem prvog mjesta u grupi D ispred španskog suparnika, norveškog Runara i češkog Banjika.
Time se tadašnji vladar jugoslovenskog rukometa plasirao u četvrtfinale elitnog takmičenja, čekajući protivnika iz grupe C gdje su se za prvo mjesto borili njemački velikan Kil i portugalska Braga. Supersonične Zebre pobijedile su bez većih problema na Pirinejima (22:26), a u posljednjem kolu su pred svojim navijačima trebale trijumfom da potvrde prve mjesto, čime bi Braga bila protivnik Lovćena u borbi za veliko polufinale.
Međutim, njemački sastav je kalkulisao, neočekivano izgubio (25:26) i završio drugi kako bi izbjegao Portland San Antonio u nokaut fazi. Na taj način rezervisan je dvomeč sa Cetinjanima, dok je Braga otišla upravo na prvog favorita.
Na taj način je tada aktuelni vicešampion Evrope (Kil sezonu ranije izgubio finale od Barselone nakon dva meča s ukupnih 52:54) sebi za rivala dodjelio najljepšu priču pomenute sezone u kontinentalnim okvirima.
“Trebali smo da idemo na Bragu, od koje smo tada bili bolji i plasirali bismo se u polufinale Lige šampiona. No, evropska kuća rukometa je sigurno bila u fazonu – gdje mali Lovćen, iz malog grada, sa malim kapacitetom dvorane da igra polufinale”, prisjetio se tog vremena u ranijem razgovoru za Lob Sport Pero Milošević.
Svejedno, Kil je u prvoj utakmici, odigranoj 24. februara 2001, na svom parketu ubjedljivo savladao Lovćen s (pre)ogromnih 35:22 (16:10), uz deset golova nezaustavljivih Nenada Peruničića i devet Nikolaja Jakobsena (sadašnjeg selektora Danske s kojom je osvojio sve – olimpijsko, svjetsko i evropsko zlato), čime je tadašnji šampion Bundeslige napravio veliku zalihu uoči revanša u gradu Ivana Crnojevića.
Međutim, bez obzira na visoki poraz u prvom dvoboju, u sljedećih osam dana vladalo je nezapamćeno interesovanje za drugu utakmicu na cetinjskom tlu. Sportski centar bio je premali da primi sve navijače Lovćena, koji su po nekoliko sati u najvećoj mogućoj gužvi stajali pred vratima kako bi uspjeli da se domognu svog mjesta i svjedoče rukometnom spektaklu za sva vremena. Mnogi su na kraju ostali ispred nekadašnjeg Vojnog stana, vraćajući se kućama da putem televizijskog prenosa isprate epski okršaj.
Predvođen kapitenom Goranom Đukanovićem, Lovćen je u megdan ušao s ciljem da makar bilo kako pobijedi nadaleko poznatog protivnika te je s velikim žarom ušao u doslovni klinč. Prvo poluvrijeme u zaglušćujućoj atmosferi protekao je u demonstraciji enormnog kvaliteta gostiju iz Njemačke, koji su na odmor otišli s dva gola prednosti (11:13).
Ipak, u nastavku je crnogorski sastav, nošen ponosom i prepoznatljivim izgraranjem, stisnuo papučicu, preokrenuo situaciju na semaforu i u jednom trenutku imao čak nestvarnih sedam golova prednosti za erupciju oduševljenja na tribinama. No, s obzirom na -13 iz prve utakmice bila je nemoguća misija uzvratiti istom mjerom tadašnjoj gigantu koji je danas rekorder Njemačke sa ubjedljive 23 titule šampiona.
Lovćen je na kraju pobijedio Kil 29:24, upisao se u anale crnogorskog i evropskog rukometa te na najčasniji mogući način završio nevjerovatnu sezonu u Ligi šampiona. Na tom putu predvodili su ga Petar Kapisoda i Sergo Datukišvili sa po pet golova. Stevo Nikočević pogađao je četiri puta, a Goran Đukanović, Milan Vučićević i Nikola Vujović po tri, uz dvostruke pogotke Ratka Đurkovića i Dalibora Čuture, ali i još jedan nezaboravni doprinos čuvenog golmana Nenada Puljezevića.
“Bila je to čudesna sezona. Pobjeđivati Portland i Kil nešto je nevjerovatno. Vodili smo protiv Kila sedam razlike u revanšu… Međutim, kao da je, nekako, prethodno sve namjerno odrađeno da se ne nađemo među četiri najbolje evropske ekipe. Na kraju je Kil eliminisan od Barselone u polufinalu, a šampion Evrope postao baš Portland, kojeg smo mi pobijedili i ispred kojeg smo osvojili grupu u Ligi šampiona”, sa sjetom je konstatovao Milošević za Lob Sport.
S druge strane, ponovo je nerješiva enigma bio bek koji je rođen u Pljevljima – Nenad Perunićić s osam golova, a koji je potom u sezoni 2008/09 pred kraj bogate karijere u dresu Budućnosti takođe vodio velike bitke sa Lovćenom. Interesantno, njegov stariji brat Predrag Peruničić igrao je za cetinjski klub u sezoni 1998/99.
I pored toga, bio je to dan kada je Lovćen doslovno zastrašio moćne Zebre. Kada su se izvukli svi parametri te sezone Lovćen je završio zvanično kao peta ekipa Evrope, što je najbolji rezultat nekog crnogorskog muškog rukometnog kluba do dan danas.
U nastavku takmičenja proradila je karma – Kilu se ponovo dogodila Barselona u polufinalu uz minimalan i bolan ukupan poraz nakon dvije utakmice (56:57), dok je novopečeni šampion Evrope na koncu postao upravo Portland San Antonio, koji je u španskom finalu za tri gola poslije dvomeča bio bolji upravo od Barse (52:49).
Oba tima pala su na Cetinju te sezone.
Njemački tim će u godinama koje slijede četiri puta osvojiti Ligu šampiona, ali dio toga nije bio po Lovćen kobni Nenad Peruničić koji je, zanimljivo, već sljedeće 2001/02 sezone otišao u Magdeburg i s njim stigao do evropskog trona.
Lovćenu se te naredne sezone dogodio Sporting i veliki neredi u Lisabonu, što je, ispostaviće se, zapečatilo njegovu evropsku sudbinu u naredne 22 godine, ostavivši ga daleko od najsvjetlijih reflektora rukometne pozornice, ali sa unikatnom zaostavštinom za brojne nadolazeće generacije.
Sve do sezone 2023/24 kada je klub iz crnogorske Prijestonice, ponovo pod vođstvom Pera Miloševića, igrao grupnu fazu EHF Evropske lige i bespoštednom borbom podsjetio rukometne krugove na svoje slavno ime. Tom prilikom udružile su se i brojne klupske legende te zajedno sa navijačima pružile veliku podršku klubu.
Podjetimo, sljedeće sezone Crna Gora ima zagarantovano mjesto u pomenutoj EHF Evropskoj ligi, što će biti nova prilika za još bolji utisak Cetinjana, ukoliko uspiju da odbrane krunu u domaćim okvirima.
